h1

frame 31 | de fright break

3 januari 2011
Homicidal

Homicidal | William Castle, 1961

Homicidal (1961) is een niet al te spannende B movie met een Psycho-achtige plot. De film zou eigenlijk al lang in vergetelheid moeten zijn verdwenen, maar producent/regisseur William Castle was een slimme zakenman en wist voor zijn films immer, enigszins gekunstelde maar toch originele publiciteit te creëren (‘publiciteit’ in de huidige betekenis van het woord: “verdoezeling van gebrek aan inhoud”). Zo kreeg iedere bezoeker van een van zijn andere B movies een levensverzekering van 1000 dollar aangeboden, “against death by fright during the film”. (hier op Wikipedia een lijst van Castle’s meest grappige publiciteitsstunts.)

Om Homicidal de filmannalen in te smokkelen, introduceerde Castle de fright break:

A 45-second timer overlaid the film’s climax as the heroine approached a house harboring a sadistic killer. A voice-over advised the audience of the time remaining in which they could leave the theatre and receive a full refund if they were too frightened to see the remainder of the film. (wikipedia)

Het is een goed idee, zo’n fright break – en ik zou graag een pleidooi houden voor de herinvoering ervan, maar dan als crap break: een timer van 45 seconden die ergens halverwege de film over het beeld verschijnt, begeleid door een voice over die de toeschouwers vertelt dat ze in die 45 seconden de bioscoop kunnen verlaten en hun geld terugkrijgen als ze de film te slecht vinden, de plot al doorhebben of zich zodanig vervelen dat ze de rest van de film niet meer kunnen uitzitten.

Inception had bijvoorbeeld prima zo’n crap break kunnen gebruiken, omdat we voor pretentieuze, inhoudsloze videogames gewoon thuis kunnen blijven. Of een crap break ergens op twee-derde van Loft, omdat het ons tegen die tijd, na het zoveelste ‘verkeerde been’, helemaal niet meer interesseert wie het heeft gedaan. De mogelijkheden zijn eindeloos: van Avatar (omdat we de 3D na een half uur wel hebben gezien, en er verder niks is om naar te kijken) en Up in the Air (vanwege het misbruik van reële ellende (reële ontslagen mensen) voor romantische, zelf-lamenterende kitsch), tot C’est déjà l’été (omdat het absurd is om als Nederlandse filmmaker de Dardennes te gaan nadoen in Wallonië, terwijl Nederland zelf (wellicht zelfs meer dan ooit) overloopt van Dardenne onderwerpen).

Het succes van het gebruik van de crap break staat bij voorbaat vast, doordat het perfect aansluit bij de tijdsgeest, waarin we zo graag en zo veel klagen, bij het minste of geringste ons geld terug eisen, en vooral ook heel veel controlemechanismen en keurmerken willen (als we dat voor onze kaas, ons milieu en onze banken willen, waarom dan niet voor onze films?).

Voor filmmakers is er bovendien de aangename en gratis meerwaarde dat de crap break een heleboel publiciteit, een Wikipedia lemma en daarmee een plaatsje in de geschiedenis verzekert voor onbeduidende films die dat eigenlijk helemaal niet verdienen.

Advertenties

reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s