h1

frame 52 | this so called professionalism

26 juli 2010
Perfumed Nightmare

Perfumed Nightmare | Kidlat Tahimik, 1977

Een duidelijk voorbeeld van kinesis: helemaal aan het eind van Hearts of Darkness (de documentaire over het maken van Apocalypse Now) spreekt Francis Ford Coppola de volgende beroemde en visionaire woorden:

To me the great hope is that now these little 8mm videorecorders and stuff will come out, people who normally wouldn’t make movies are gonna be making them. And suddenly one day some little fat girl in Ohio is gonna be the new Mozart, and make a beautiful film with her little father’s camera recorder. And for once, this so called professionalism about movies will be destroyed for ever, and it will really become an art form. That’s my opinion.

Coppola’s opmerking wordt vaak aangehaald, maar daarbij wordt de nadruk altijd op het verkeerde deel gelegd, zoals bijvoorbeeld blijkt uit de opmerking die een uploader op YouTube zelf aan het fragment heeft toegevoegd: “Holy shit, Francis Ford Coppola predicted YouTube”.

Maar dat is niet wat Coppola bedoelde. Het gaat niet om de little fat girl in Ohio met haar vaders camcorder, waartoe Coppola’s quote altijd wordt gereduceerd, maar juist om het laatste stukje: … and for once this so called professionalism about movies will be destroyed for ever. Dát is Coppola’s great hope.

Want inderdaad: professionalism killed the movies. Daarvoor hoeven we alleen maar Easy Riders, Raging Bulls te lezen (vooral de prachtige, bittere passage aan het einde van hoofdstuk 11: Star Bucks). Of gewoon naar de filmgeschiedenis te kijken. Iemand die ik vagelijk ken, maakte enige tijd geleden een korte film en vertelde dat hij voor een bepaald shot een bushalte weg had laten halen. Dat is dus de professionalism that killed the movies: technology over style, image over idea (zie ook frame 33) en de normalisering van de (misplaatste) opvatting dat een film maken een “vak” is, met alle ideologische associaties van dien (het technologisch-esthetisch mandaat). Binnen die opvatting zouden meesterwerken als A Bout de Souffle, Shadows of Perfumed Nightmare nooit gemaakt zijn.

De kunst van het filmmaken ligt erin juist om alle ideologische, culturele, financiële en fysieke obstakels heen te filmen; om ondanks obstructie en vertroebeling van de blik (in letterlijke en overdrachtelijke zin), toch een clear sight op het onderwerp te vinden. De kunst van het filmmaken is níet om die obstakels simpelweg te verwijderen. Dat is de exemplarische neoliberale reflex: fixing it through money. Door zo’n bushokje te verwijderen, koop je in feite een mooi shot (in plaats van ze te stelen ~ zie frame 96 over stealing shots).

Film dient vooral onprofessioneel te zijn, zoals Perfumed Nightmare, de debuutfilm van de Filipijnse regisseur Kidlat Tahimik. Zie de camera-credits op de aftiteling van die film in het frame hierboven (dilitanticus philippinus en spontanius emergencius).

Maar goed, Coppola’s little fat girl in Ohio is er gekomen. We zien haar overal: op YouTube en Hyves, in Idols en Got Talent en Popstars. Alleen was die vorm van exhibitionistische expressie (de wish for media-fame, het verabsoluteerde beeld dat alleen nog naar zichzelf verwijst) niet Coppola’s great hope – Coppola’s great hope was dat de little fat girl in Ohio voor eens en altijd this so called professionalism about movies zou vernietigen. En dat is precies wat er níet is gebeurd. So called professionalisme is zelfs het fundament van het huidige beeldculturele tijdsgewricht; het Idols/Popstars-format berust erop, van de ‘professionals’ in de jury tot de professionele uitbuiting van de winnende fat girls, tot het hele idee dat deelnemers gekeurd worden op hun professionaliteit – enthousiast dilettantisme wordt niet gewaardeerd. De dilitanticus ollandius en spontanius emergencius zijn als lachvee verbannen naar de voorrondes, nooit serieus te nemen, want marketingbegrippen als ‘talent’, ‘doorzettingsvermogen’ en ‘het echt willen’ zijn heilig voor de geprofessionaliseerde potentieelmaximalisatie (i.e. potentieel marktaandeel) van de prefab fame-industrie.

En zo is Coppola’s great hope vervlogen. Zijn little fat girl in Ohio heeft de camera van haar vader niet gebruikt om de nieuwe Mozart te worden. Ze heeft die camera gebruikt om zichzelf te tapen, half naakt, dansend in haar kamer. Dit zijn Coppola’s fat girls in Ohio. Dát is the new art form.

Advertenties

reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s