h1

frame 19 | almost godard

16 april 2010
Dillinger è Morto

Dillinger è Morto | Marco Ferreri, 1969

Implicitly Godards obsession with questions of verbal and sign language conveyed a critique of representation both in life and cinema. Godard often shows characters imitating representations, i.e. conforming to social models via what they see and read.

Yosefa Loshitzky, The Radical Faces of Godard and Bertolucci (Wayne State University Press, 1995)

Wat ik bedoel, is dit: in de loop van de jaren 60 probeerde iedere west-europese filmmaker Godard te imiteren. Nog steeds laat Bernardo Bertolucci geen kans onbenut om de impact van Godard op de jonge generatie europese filmmakers van de jaren 60 te benadrukken (zoals bv hier: “There was cinema before Godard, and after”). De manier waarop Marco Ferreri aan het einde van Dillinger è Morto het meisje in beeld brengt, komt rechtstreeks – en vrijwel letterlijk – uit Godards 2 ou 3 choses que je sais d’elle, twee jaar eerder gemaakt.

2_ou_3_choses_que_je_sais_d_elle1

2_ou_3_choses_que_je_sais_d_elle2

Maar die jaren 60/70 imitaties van Godard zijn iets anders dan het jatwerk waar Godard later aan ten prooi viel (met als dieptepunt Steven Soderberghs The Limey). De jaren 60 regisseurs deden in feite precies wat Godard zijn personages liet doen: showing characters imitating the films of Godard, i.e. conforming to stylistic models (of: het esthetische model dat op dat moment in de mode was) via what they see and read (= de films van Godard). Zie bijvoorbeeld ook Het Gangstermeisje van Franz Weisz (1966). Dat leverde een volledig verzelfstandigde beeldtaal op, die – losgezogen van Godards politieke gebruik van die beeldtaal – het begin van het einde van de film als analytisch medium inluidde. Bij Ferreri is er alleen nog stijl en esthetiek.

Bertolucci zegt: “At a certain moment I had to be careful not to be imitating, not to be a forger, to do Godard fakes.” Maar dat is missing the point. Bertolucci, Ferreri en de anderen waren geen forgers, ze maakten geen Godard-fakes – ze conformeerden zich aan een esthetische en op dat moment dominante ideologie en imiteerden (klakkeloos) een representatie, in plaats van een imitatie (kritisch) te representeren, zoals Godard deed.

Advertenties

reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s